Warczenie psa skierowane w stronę dziecka wywołuje panikę u rodziców i bywa powodem pochopnych decyzji o oddaniu zwierzęcia. Należy zrozumieć, że warczenie nie jest aktem agresji bez przyczyny, lecz najważniejszym sygnałem ostrzegawczym w psim repertuarze komunikacyjnym. Oznacza, że granice fizyczne lub psychiczne zwierzęcia zostały przekroczone.
Dzieci poruszają się chaotycznie, wydają piskliwe dźwięki i często naruszają przestrzeń osobistą psa poprzez przytulanie, siadanie na posłaniu czy zabieranie zabawek. Dla wielu psów takie zachowania są wysoce zagrażające. Jeśli pies wysyłał wcześniej subtelne sygnały uspokajające, które zostały zignorowane, zmuszony jest użyć głosu, aby przerwać niekomfortową sytuację.
Najgroźniejszym błędem wychowawczym jest karanie psa za warczenie. Karcony pies uczy się, że komunikacja dźwiękowa nie działa i przynosi ból lub krzyk, co prowadzi do wygaszenia sygnału ostrzegawczego. W konsekwencji przy kolejnym przekroczeniu granic zwierzę zaatakuje bezpośrednio, gryząc bez jakiegokolwiek ostrzeżenia.
Podstawą bezpiecznego domu jest bezwzględny nadzór dorosłych nad każdą interakcją dziecka z psem oraz wyznaczenie bezpiecznej strefy izolacji, do której dziecko nie ma wstępu. Edukacja najmłodszych w zakresie szacunku dla psiego odpoczynku jest najlepszą profilaktyką pogryzień.
