Entuzjastyczne skakanie na wchodzących gości lub domowników jest uciążliwym nawykiem wielu psów. Zachowanie to wywodzi się ze szczenięcej komunikacji socjalnej, w której lizanie kącików pyska dorosłych osobników służyło powitaniu oraz zacieśnianiu więzi. U dorosłego psa skakanie jest próbą skrócenia dystansu do twarzy człowieka w stanie silnego pobudzenia.
Najczęstszym błędem popełnianym przez opiekunów jest niekonsekwencja, polegająca na nagradzaniu skakania uwagą, dotykiem lub mówieniem do psa, nawet tonem karcącym. Dla spragnionego kontaktu zwierzęcia każda reakcja ze strony człowieka stanowi nagrodę i wzmacnia niepożądany wzorzec zachowania.
Skuteczna zmiana zachowania polega na ignorowaniu psa w momencie skoku i nagradzaniu wyłącznie wtedy, gdy wszystkie cztery łapy spoczywają na podłodze. Odwrócenie się plecami i brak kontaktu wzrokowego wysyłają czytelny sygnał uspokajający oraz odbierają gratyfikację w postaci uwagi.
Równolegle należy nauczyć psa zachowania alternatywnego, takiego jak siad na powitanie lub skupienie uwagi na rzuconych na podłogę smakołykach. Przekierowanie energii węszenia na podłoże natychmiast obniża tętno i ułatwia psu opanowanie emocji w progu domu.
