Szczekanie na spacerze jest jednym z najczęstszych problemów zgłaszanych przez opiekunów psów. Wbrew obiegowym opiniom zachowanie to rzadko wynika ze złośliwości czy próby dominacji. Wokalizacja stanowi naturalny element psiej komunikacji, a na zewnątrz staje się często wentylem dla nagromadzonych emocji.
Główną przyczyną gwałtownych reakcji na smyczy bywa frustracja barierowa bądź lęk. Ograniczenie swobody ruchu przez smycz uniemożliwia psu swobodne odejście lub zastosowanie strategii unikania, co zmusza zwierzę do prób odstraszenia bodźca za pomocą głośnego szczekania. Obiektem wyzwalającym emocje mogą być inne psy, szybko poruszający się rowerzyści czy osoby o specyficznej sylwetce.
Kluczowym krokiem w terapii jest zwiększenie dystansu od bodźca wywołującego pobudzenie. Praca z psem powinna odbywać się poniżej progu reakcji, czyli w odległości, przy której zwierzę zauważa bodziec, ale zachowuje kontakt wzrokowy z opiekunem i potrafi przyjąć nagrodę. Szarpanie za smycz oraz podnoszenie głosu jedynie nasilają stres i potwierdzają psu, że sytuacja jest niebezpieczna.
Systematyczna nauka skupiania uwagi, nagradzanie spokojnej rezygnacji z wpatrywania się w bodziec oraz zapewnienie odpowiednich spacerów dekompresyjnych w cichych miejscach pozwalają obniżyć ogólny poziom kortyzolu. Terapia wymaga cierpliwości i powtarzalności, gdyż wygaszanie utrwalonych reakcji emocjonalnych jest procesem długofalowym.
