Pozostawienie psa samego w domu bywa źródłem poważnych zniszczeń, od pogryzionych mebli po podrapane drzwi. Opiekunowie często interpretują takie zachowanie jako zemstę za samotność, co jest antropomorfizacją niemającą odzwierciedlenia w biologii gatunku. Niszczenie przedmiotów jest bezpośrednim objawem silnego napięcia emocjonalnego lub deprywacji potrzeb.
Najczęstszą przyczyną destrukcyjnych zachowań jest lęk separacyjny lub niepokój związany z rozłąką. Pies pozbawiony wsparcia socjalnego doświadcza paniki, a gryzienie twardych przedmiotów służy rozładowaniu skrajnego stresu poprzez stymulację układu nerwowego i uwalnianie endorfin. W innych przypadkach podłożem bywa zwykła nuda wynikająca z braku stymulacji umysłowej i węchowej.
Diagnoza problemu wymaga weryfikacji zachowania psa za pomocą kamery. Obserwacja pozwala ustalić, czy niszczenie pojawia się natychmiast po wyjściu człowieka wraz z wokalizacją i ślinieniem, czy też wynika z eksploracji otoczenia po dłuższym czasie odpoczynku. Odpowiednie rozpoznanie decyduje o doborze planu naprawczego.
Wdrażanie zmian opiera się na nauce samodzielności, wprowadzeniu zabawek napełnianych jedzeniem oraz zaspokajaniu naturalnej potrzeby żucia i węszenia przed wyjściem opiekuna. W przypadku głębokiego lęku separacyjnego konieczna jest systematyczna desensybilizacja sygnałów wyjścia oraz wsparcie certyfikowanego zoopsychologa.
